Nothing Personal nu ook in Reuver

De jonge Anne (Lotte Verbeek) wil ontsnappen aan haar verdriet door alles wat ze bezit weg te gooien en zichzelf een staat van eenzaamheid op te leggen. Ze besluit een zwerversbestaan te lijden tot ze Martin (Stephen Rea) tegenkomt, een oudere, intrigerende en eenzame man. Hij is wijs en ironisch. Zij is radicaal en onverzettelijk. Wat hen verbindt is de eenzaamheid die ze beiden zien als vrijheid. Hij vraagt haar voor hem te komen werken. Zij gaat akkoord, maar op één voorwaarde: geen persoonlijk contact, alleen maar werk.

De film is een ware festivalhit met in Locarno zes prijzen, waaronder twee Leopardo's, en in Utrecht vier Gouden Kalveren. Later vielen er prijzen op festivals in Leeuwaren, Sevilla en Marrakech. Afgelopen weekeinde viel de film in de prijzen op het 27ste Festival International du Premier Film in het Zuid-Franse Annonay. Tot tweemaal toe werd Lotte Verbeek onderscheiden als beste actrice.

Luxor, Reuver

Zondag 7 februari, 12.00 uur; maandag 8 tot en met woensdag 10 februari, 21.00 uur

‘Blijf van mijn personage af!'
Lotte Verbeek (Venlo, 1982) stond afgelopen najaar plotseling in de spotlights dankzij haar veelgeprezen rol in Nothing Personal. Deze Nederlandse-Ierse productie won in september al een reeks prijzen op het filmfestival in Locarno en sleepte vervolgens maar liefst vier Gouden Kalveren in de wacht. Ineens dook Lotte op in talloze interviews, fotoshoots en tv-optredens. De Venlose actrice blijft er nuchter onder. ‘Continu een camera op je gericht hebben, is eigenlijk heel onnatuurlijk.'

Door Annemarie Staaks

Amper een week na de uitreiking van de Gouden Kalveren, de belangrijkste filmprijzen van Nederland, ontmoet ik Lotte in een knus Frans cafeetje in Amsterdam. Op de valreep, want een dag later vertrekt ze alweer naar Italië voor een nieuwe film over het Trio Lescano. Terwijl ze zich voorbereidt op haar rol als een van de zingende zusjes, is de gekte rond Nothing Personal nog in volle gang. Al die prijzen, al die aandacht... Had je het zien aankomen? ‘Niet echt, tijdens de opnames ben ik volledig op de film gericht. Achteraf was ik trots op het resultaat, maar dat Nothing Personal zo'n breed succes zou worden, had ik nooit durven dromen. Ik leef nu echt van dag tot dag, maar ik geniet met volle teugen. Zoveel waardering krijgen, voelt als een bevestiging. Mensen vinden mijn rol blijkbaar mooi.' Toch greep je net naast het Gouden Kalf voor beste actrice. Een tegenvaller? ‘Ach, misschien is het wel goed om niet meteen zo'n grote prijs te winnen. Nu kan ik me langzaam, maar ook duurzamer ontwikkelen.'

Nothing Personal is een ingetogen film over een jonge vrouw die op dogmatische wijze de eenzaamheid opzoekt aan de onherbergzame West-Ierse kust. Daar ontmoet ze een andere ‘einzelgänger', gespeeld door voormalig Oscar-genomineerde Stephen Rea. Wat sprak je aan in het script? ‘De subtiliteit. Hoe twee mensen ogenschijnlijk in isolement leven en haast ongemerkt, met kleine duwtjes, tot elkaar komen. De film gaat over de natuurlijke drang om samen te zijn.' Jouw personage lijkt zich daar juist tegen te verzetten. ‘Anne, de rol die ik speel, is iemand die zichzelf uitdaagt en vrijheid zoekt door absolute eenzaamheid na te streven, heel authentiek.' Maar ook erg radicaal, vind je niet? ‘Ik kan en ik wil als actrice niet oordelen over mijn personage. Ze vertoont misschien onbegrijpelijk gedrag, maar dat doen zoveel mensen. Het irriteert me dat alles uitgelegd moet worden. Waarom? Anne is gewoon zoals ze is en zo heb ik haar gespeeld.' Lachend: ‘Dus blijf van mijn personage af!' Dan serieus: ‘Je hoeft haar niet te snappen, je moet haar gelóven.'

De film werd opgenomen in Ierland, waar ook het verhaal zich afspeelt. In iets meer dan een maand tijd moest alles erop staan. ‘Zo'n draaiperiode is superintensief. Je bent élke dag van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat in weer en wind aan het werk op de set. Soms werd ik er wel nerveus van, hoor. Continu die camera op je gericht hebben... eigenlijk is het heel onnatuurlijk.' Je tegenspeler Stephen Rea, ontmoette je pas een dag voor de opnames. Spannend? ‘Spelen met Stephen was leerzaam en ook een eer. Hij tilde een scène echt op een hoger plan en blijkbaar vond men dat ik zijn niveau aankon. Maar spannend? Ach, hij is ook maar gewoon een mens.'

Terwijl Nothing Personal in Nederland nog in première moet gaan, is Lotte alweer helemaal gefocust op haar nieuwe film en morgen nog snel een auditie in Brussel. Het gaat hard met de Venlose actrice. Op naar Hollywood dan maar? Ze trekt een vies gezicht. ‘Nee, het liefst wil ik integere, Europese films blijven maken. Ik hou bijvoorbeeld erg van de Franse cinema, waarin veel aan de kijker wordt overgelaten. Niet te uitleggerig, waardoor je als actrice heel erg in je spel kunt opgaan.' Frankrijk lonkt dus, maar nu eerst naar Italië. Voor haar reis moet nog veel gebeuren en straks is er een borrel met haar nieuwe medespeelster Sylvia Kristel. Gehaast verlaat Lotte het Franse cafeetje. De kopjes rinkelen bij het dichtvallen van de deur en op de achtergrond klinkt Edith Piafs La vie en rose. Het zou zo een scène uit een Franse film kunnen zijn...