Column

Maakbaar en vergankelijk

Elke maand laat iemand in Uit in regio Venlo zijn licht schijnen over kunst, cultuur of tijdverschijnsel in de regio. Deze maand buigt redacteur Kees Verbeek van dit blad zich over een kunstwerk te Venlo.

Sinds dit voorjaar wordt in Venlo - zoals in veel plaatsen - plastic afval gescheiden ingezameld. Laat ons vaststellen dat het een kwestie van beschaving is om een schone Mama Aarde na te laten aan onze kinderen en kindskinderen. Geen kwaad woord dus hierover. Dat was aanleiding om in samenwerking met de gemeente een toepasselijk kunstwerk te laten maken. In het Julianapark. Daartoe was de Haagse beeldend kunstenaar Aris de Bakker aangetrokken, wiens oeuvre een zoektocht toont ‘naar verschillende uitdrukkingsvormen voor de vergankelijkheid van het leven en de machteloosheid van de mens ten opzichte van het eigen bestaan.' Aldus ene mevrouw Agnes Baas, die in 2009 een lezing hield over De Bakkers werk.

Volgens zijn eigen webstek zoekt de kunstenaar ‘de spanning tussen de maakbaarheid en de vergankelijkheid van het leven van alledag. Bij het maken van zijn werk zoekt hij een duidelijke vorm, een ordening en/of compositie.'

Ah, ‘duidelijke vormen'. Daar houd ik van. Niet zomaar wat aan rotsooien, zoals andere kunstenaars. Nee, compositie, meneertje! Ordening.

Het gemeentelijk persbericht deelt mee dat kinderen voor het kunstwerk plastic hadden ingezameld. Flacons vooral, van wasmiddelen en frisdranken. De Bakker had daarvan slingers gemaakt en daarmee een zes meter hoge, ronde toren ge... eh... componeerd. Deze duidelijke vorm was volgens het persbericht ‘geïnspireerd op de vredesmonumenten in Japan (slingers van papieren kraanvogels), heilige plekken in India (bedolven onder slingers van bloemen) en een mega-installatie in Korea, waar een heel stadion werd bedekt met slingers van plastic flessen en containers.'

De dienstdoende wethouder, die het kunstwerk in het Julianapark op vrijdag 4 juni onthulde, noemde de toren ‘een originele vorm van hergebruik'.

Met de realisatie hiervan was een bedrag van drie duizend euro gemoeid. (Tussen haakjes: rond de tijd van de onthulling werd bekend dat het College van Venlo ter bezuiniging de percentageregeling voor kunst in openbare ruimte bevriest.)

De kleurige slingertoren van Aris de Bakker maakte op veel plekken discussie los over wat kunst is. (Sommige kunstenaars beschouwen dat reeds als een heel mooi resultaat van hun creatieve inspanningen. Dan hebben ze de mensen aan het denken gezet.)

Maar er was meer aan de hand, want ‘zo gauw hij klaar is', had de webstek beloofd, ‘gaan de materialen een eigen leven leiden en verandert, langzaam of snel, het kunstwerk.'

En zo geschiedde. Binnen de kortste keren kregen nachtelijk uitgaanspubliek en weersomstandigheden vat op dit spanningsveld tussen maakbaarheid en vergankelijkheid en mochten delen van het werk een nieuw leven beginnen als zwerfvuil in het park. Het kunstwerk bleek vergankelijk en troep was weer troep. Er is dus toch een oer-ordening in deze wereld.

Lees hier de columns van 2010.

Lees hier de columns van 2009.

Lees hier de columns van 2008.